Esta semana creo que iniciaron mis primeras colaboraciones.
Antes algo se había asomado, pero creo que ahora si que sí. Ya no es tan solo afirmar estructuras, recomendar algún material o mecanismo de anclaje. Ahora tuve mayor agencia, pudiendo establecer una conversación entre aquello que estaba en proceso y mis ideas y lo que yo puedo construir encima. La respuesta de otros no fue alejarse, sino que en respuesta, construir encima también.
Ayer me invitaron a trabajar en el proyecto de la tienda.
Así junto a unas niñas, empezamos a co-crear estrategias para la caja registradora. Rápidamente varias se tuvieron que ir a la clase de k-pop y otras a hacer squishies de verdad con T..
Me quedé trabajando con M..
Agarré harto vuelo, y se me ocurrió tomar un material muy bonitamente trabajado por otro. Eran unas tapitas de cerveza pintadas de colores. Mi colaboradora me dijo que no era nuestro. Le propuse hacer unas réplicas. Me dijo que sí, pero que para hoy lo necesitábamos seco. Entonces opté por hacer copias exactas e intercambiarlas por aquellas secas. No tenían nombre, pero ciertamente en lo que hice había una transgresión sobre el trabajo de otro.
Hoy, las autoras originales, no notaron que las réplicas no eran de su autoría, pero sí que sus piezas fueron usadas en la caja registradora. Así, llegué a aclarar lo sucedido. Les ofrecí tomar las piezas que necesitasen de la caja registradora y hacerles nuevas si lo preferían. Una me dijo que también colaboraba en el proyecto de la tienda, asíque que no tenía problema. La otra también señaló no tenerlo.
Hasta ahora, he visto en el taller que para los niños es posible colaborar con aquello que hacen los artistas adultos en el taller, pero no con aquello que hacen sus compañeros. Me refiero a colaboraciones que van más allá de lo que se pueda iniciar con amigos, más allá de quienes ya inscribieron su nombre en el trabajo. Colaboraciones que pueden suceder entre distintos días de taller, que pueden continuar con el paso del tiempo, y para las que no necesitan de conocerse o si quiera de interactuar con palabras.
No sin algo de temor de que esto pueda generar un escándalo, me puse a proponer ciertos movimientos:
Mi aproximación aún es pudorosa, y el escándalo que temo tiene que ver con cómo de manera colectiva, vamos leyendo qué es una colaboración y qué es una transgresión en relación al otro.
T., una de las artistas adultas, me comenta que no todo lo que está haciendo está disponible para la colaboración y cómo ha debido ir marcando esos límites con los niños. Por mi parte, ciertamente hay cosas que estoy haciendo que aún están en proceso y no quiero que sean tocadas a riesgo de que a mi parecer, sean maltratadas por otros. Así que, ciertamente que colaboraciones de este tipo en el taller, son terreno delicado.
Antes algo se había asomado, pero creo que ahora si que sí. Ya no es tan solo afirmar estructuras, recomendar algún material o mecanismo de anclaje. Ahora tuve mayor agencia, pudiendo establecer una conversación entre aquello que estaba en proceso y mis ideas y lo que yo puedo construir encima. La respuesta de otros no fue alejarse, sino que en respuesta, construir encima también.
Ayer me invitaron a trabajar en el proyecto de la tienda.
Así junto a unas niñas, empezamos a co-crear estrategias para la caja registradora. Rápidamente varias se tuvieron que ir a la clase de k-pop y otras a hacer squishies de verdad con T..
Me quedé trabajando con M..
Agarré harto vuelo, y se me ocurrió tomar un material muy bonitamente trabajado por otro. Eran unas tapitas de cerveza pintadas de colores. Mi colaboradora me dijo que no era nuestro. Le propuse hacer unas réplicas. Me dijo que sí, pero que para hoy lo necesitábamos seco. Entonces opté por hacer copias exactas e intercambiarlas por aquellas secas. No tenían nombre, pero ciertamente en lo que hice había una transgresión sobre el trabajo de otro.
Hoy, las autoras originales, no notaron que las réplicas no eran de su autoría, pero sí que sus piezas fueron usadas en la caja registradora. Así, llegué a aclarar lo sucedido. Les ofrecí tomar las piezas que necesitasen de la caja registradora y hacerles nuevas si lo preferían. Una me dijo que también colaboraba en el proyecto de la tienda, asíque que no tenía problema. La otra también señaló no tenerlo.
Hasta ahora, he visto en el taller que para los niños es posible colaborar con aquello que hacen los artistas adultos en el taller, pero no con aquello que hacen sus compañeros. Me refiero a colaboraciones que van más allá de lo que se pueda iniciar con amigos, más allá de quienes ya inscribieron su nombre en el trabajo. Colaboraciones que pueden suceder entre distintos días de taller, que pueden continuar con el paso del tiempo, y para las que no necesitan de conocerse o si quiera de interactuar con palabras.
No sin algo de temor de que esto pueda generar un escándalo, me puse a proponer ciertos movimientos:
- Continué la piscina a medio camino de A., quien llegó junto a F. a ayudarme a terminarla. Estaban motivados porque hubiera retomado este proyecto.
- Instalé el techo de mi casa sobre la mesa rosada que iba a recibir squishies. Le mostré este híbrido a una de sus autoras, a quien le pareció bonito.
- Le propuse a quien le fascinó la tienda de las niñas, que crease objetos para vender allí. Ella construyó lo suyó y lo agregó a la pila de objetos en venta. También aprovechó para hacer réplicas de cosas que le gustaron de la tienda y llevarse estas copias para su casa.
Mi aproximación aún es pudorosa, y el escándalo que temo tiene que ver con cómo de manera colectiva, vamos leyendo qué es una colaboración y qué es una transgresión en relación al otro.
T., una de las artistas adultas, me comenta que no todo lo que está haciendo está disponible para la colaboración y cómo ha debido ir marcando esos límites con los niños. Por mi parte, ciertamente hay cosas que estoy haciendo que aún están en proceso y no quiero que sean tocadas a riesgo de que a mi parecer, sean maltratadas por otros. Así que, ciertamente que colaboraciones de este tipo en el taller, son terreno delicado.
Deze week denk ik dat mijn eerste samenwerkingen zijn begonnen.
Eerder was er al iets van te merken, maar nu denk ik echt van wel. Het gaat niet meer alleen om constructies vasthouden of een materiaal of een manier van bevestigen aanraden. Nu had ik meer zeggenschap, en kon ik een gesprek aangaan tussen wat er al in wording was, mijn ideeën en wat ik daarboven op kan bouwen. De reactie van de anderen was niet om weg te lopen, maar om er zelf ook op voort te bouwen.
Gisteren werd ik gevraagd om mee te werken aan het winkelproject.
Samen met een paar meisjes begonnen we strategieën te bedenken voor de kassa. Een aantal van hen moest snel naar de K-poples en anderen gingen met T. echte squishy's maken.
Ik bleef over met M..
Ik kwam lekker op gang en kreeg het idee om een materiaal te pakken dat door iemand anders heel mooi gemaakt was. Het waren bierdopjes die in kleuren geschilderd waren. Mijn medewerker zei dat die niet van ons waren. Ik stelde voor om replica's te maken. Ze zei ja, maar dat we ze vandaag droog nodig hadden. Daarom besloot ik exacte kopieën te maken en die om te wisselen met de gedroogde dopjes. Ze hadden geen naam erop, maar met wat ik deed overschreed ik zeker een grens met het werk van een ander.
Vandaag merkten de oorspronkelijke makers niet dat de replica's niet van hen waren, maar wel dat hun stukken in de kassa gebruikt waren. Zo kwam ik uitleggen wat er gebeurd was. Ik bood aan dat ze de stukken die ze nodig hadden uit de kassa konden halen en dat ik nieuwe voor hen kon maken als ze dat liever wilden. De ene zei dat zij ook meewerkte aan het winkelproject, dus dat ze er geen probleem mee had. De andere zei ook geen probleem te hebben.
Tot nu toe heb ik in het atelier gezien dat kinderen kunnen samenwerken met wat de volwassen kunstenaars maken, maar niet met wat hun klasgenoten maken. Ik bedoel samenwerkingen die verder gaan dan wat je met vrienden kunt beginnen, verder dan met degenen die hun naam al op het werk hebben geschreven. Samenwerkingen die tussen verschillende atelierdagen kunnen plaatsvinden, die met de tijd kunnen doorgaan, en waarvoor je elkaar niet hoeft te kennen of zelfs niet met woorden hoeft te praten.
Niet zonder enige vrees dat dit ophef zou veroorzaken, begon ik een paar bewegingen voor te stellen:
- Ik maakte het halfafgebouwde zwembad van A. af. Hij kwam samen met F. om me te helpen het af te maken. Ze waren blij dat ik dit project weer had opgepakt.
- Ik plaatste het dak van mijn huisje op de roze tafel die squishy's zou krijgen. Ik liet deze combinatie aan een van de makers zien, en die vond het mooi.
- Ik vroeg iemand die helemaal weg was van de winkel van de meisjes om voorwerpen te maken om daar te verkopen. Ze maakte haar eigen voorwerp en voegde het toe aan de stapel van de te koop aangeboden spullen. Ze maakte ook replica's van dingen die ze mooi vond in de winkel en nam die kopieën mee naar huis.
Mijn aanpak is nog terughoudend, en de ophef waar ik bang voor ben heeft te maken met hoe wij, samen, gaandeweg lezen wat een samenwerking is en wat een grensoverschrijding ten opzichte van de ander.
T., een van de volwassen kunstenaars, vertelt me dat niet alles wat zij maakt beschikbaar is voor samenwerking en dat ze die grenzen met de kinderen stap voor stap heeft moeten aangeven. Ook ik doe zeker dingen die nog in wording zijn en die ik liever niet aangeraakt zie worden, uit angst dat anderen er naar mijn gevoel slecht mee omgaan. Dus samenwerkingen van dit soort zijn zeker gevoelig terrein in het atelier.