La comunicación en el taller no me ha resultado fácil.
El otro día una niña me pidió “lime”. A la tercera vez de repetirlo, fui en busca de una lija, pensando que tenía cierta relación con una lima.
Ante su puchero de respuesta, lo consulté con M., quien me contó que en realidad se trataba de pegamento.
Proponer soluciones o maneras de usar las herramientas es todavía más desafiante. Considerando que además de la dificultad de comunicación, los artistas del taller buscan resolver autónomamente. Así, muchas veces mi rol se inscribe en sostener una pata de madera para que otro se rebusque entre hacer hoyos, atornillar tornillos larguisimos con paletas planas en vez de cruz, usar la pistola de silicona y luego cambiar la punta del taladro. A veces nos toma unas dos o tres sesiones hacer que la pata quede firme. A veces no creen en mi propuesta y buscan ayuda directamente con las juf* que hablan en holandés.
De a poco voy descubriendo maneras de comunicarme y de colaborar en los proyectos. Miro, e intento comprender qué está haciendo el otro, me doy tres vueltas entre los estantes de materiales y dejo sigilosamente una “cosita” en la mesa que creo que puede servirles. Algunas veces esto ha causado buena impresión, acercándose unos al comienzo del taller para contarme qué planean hacer. Así, en silencio, me dispongo a llevarles nuevos materiales y cositas.
El otro día incluso me preparé. Mientras construía mi estante de cajas de huevo busqué la palabra estante en holandés. Así, con mucha confianza le conté a quienes me preguntaban que estaba haciendo un plank*. Que raaaaar me dice una y otra mira con desconfianza y me dice que no se parecía mucho.
Vamos de a poco y con paciencia Paulina, me repito.
*juf: profesor/a. Nombre que nos asignan las infancias a quienes somos mayores.
* plank: significa literalmente un trozo de madera suelto (una tabla), no un mueble o estante completo.
El otro día una niña me pidió “lime”. A la tercera vez de repetirlo, fui en busca de una lija, pensando que tenía cierta relación con una lima.
Ante su puchero de respuesta, lo consulté con M., quien me contó que en realidad se trataba de pegamento.
Proponer soluciones o maneras de usar las herramientas es todavía más desafiante. Considerando que además de la dificultad de comunicación, los artistas del taller buscan resolver autónomamente. Así, muchas veces mi rol se inscribe en sostener una pata de madera para que otro se rebusque entre hacer hoyos, atornillar tornillos larguisimos con paletas planas en vez de cruz, usar la pistola de silicona y luego cambiar la punta del taladro. A veces nos toma unas dos o tres sesiones hacer que la pata quede firme. A veces no creen en mi propuesta y buscan ayuda directamente con las juf* que hablan en holandés.
De a poco voy descubriendo maneras de comunicarme y de colaborar en los proyectos. Miro, e intento comprender qué está haciendo el otro, me doy tres vueltas entre los estantes de materiales y dejo sigilosamente una “cosita” en la mesa que creo que puede servirles. Algunas veces esto ha causado buena impresión, acercándose unos al comienzo del taller para contarme qué planean hacer. Así, en silencio, me dispongo a llevarles nuevos materiales y cositas.
El otro día incluso me preparé. Mientras construía mi estante de cajas de huevo busqué la palabra estante en holandés. Así, con mucha confianza le conté a quienes me preguntaban que estaba haciendo un plank*. Que raaaaar me dice una y otra mira con desconfianza y me dice que no se parecía mucho.
Vamos de a poco y con paciencia Paulina, me repito.
*juf: profesor/a. Nombre que nos asignan las infancias a quienes somos mayores.
* plank: significa literalmente un trozo de madera suelto (una tabla), no un mueble o estante completo.
De communicatie in het atelier is voor mij niet gemakkelijk geweest.
Laatst vroeg een meisje me om "lijm"*. Bij de derde keer dat ze het herhaalde, ging ik op zoek naar schuurpapier, denkend dat het iets te maken had met een vijl. Toen ze met een pruillip reageerde, vroeg ik het aan M., die me vertelde dat het eigenlijk om lijm ging.
Voorstellen doen over oplossingen of manieren om het gereedschap te gebruiken is nog uitdagender. Behalve de communicatiemoeilijkheid, willen de kunstenaars in het atelier namelijk ook zelfstandig dingen oplossen. Zo bestaat mijn rol vaak uit het vasthouden van een houten poot, zodat een ander kan uitzoeken hoe je gaten boort, extreem lange schroeven met platte kop in plaats van kruiskop vastdraait, het lijmpistool gebruikt en daarna het boorpuntje verwisselt. Soms kost het ons twee of drie sessies om de poot stevig te krijgen. Soms geloven ze niet in mijn voorstel en zoeken ze rechtstreeks hulp bij de juffen* die Nederlands spreken.
Beetje bij beetje ontdek ik manieren om te communiceren en samen te werken aan de projecten. Ik kijk, en probeer te begrijpen wat de ander aan het doen is, loop drie rondjes langs de materiaalrekken en leg stilletjes een dingetjes op tafel waarvan ik denk dat het van pas kan komen. Soms maakt dit een goede indruk, en komen sommigen aan het begin van het atelier naar me toe om te vertellen wat ze van plan zijn te maken. Zo maak ik me, in stilte, gereed om hen nieuwe materialen en dingetjes te brengen.
Laatst had ik me goed voorbereid. Terwijl ik mijn kast van eierdozen bouwde, zocht ik het woord "estante"* op in het Nederlands. Zo vertelde ik vol vertrouwen aan wie het me vroeg dat ik een plank aan het maken was. "Wat raaaar," zegt iemand, en een ander kijkt me wantrouwig aan en zegt dat het er niet erg op leek.
We gaan stap voor stap, met geduld, Paulina, herhaal ik mezelf.
*lijm: klinkt in het Spaans bijna als "lima" (vijl).
* juf: naam die de kinderen geven aan wie ouder is dan zij.
*estante: verschillende dingen betekenen: een losse plank, een rek, of zelfs een kast.
Laatst vroeg een meisje me om "lijm"*. Bij de derde keer dat ze het herhaalde, ging ik op zoek naar schuurpapier, denkend dat het iets te maken had met een vijl. Toen ze met een pruillip reageerde, vroeg ik het aan M., die me vertelde dat het eigenlijk om lijm ging.
Voorstellen doen over oplossingen of manieren om het gereedschap te gebruiken is nog uitdagender. Behalve de communicatiemoeilijkheid, willen de kunstenaars in het atelier namelijk ook zelfstandig dingen oplossen. Zo bestaat mijn rol vaak uit het vasthouden van een houten poot, zodat een ander kan uitzoeken hoe je gaten boort, extreem lange schroeven met platte kop in plaats van kruiskop vastdraait, het lijmpistool gebruikt en daarna het boorpuntje verwisselt. Soms kost het ons twee of drie sessies om de poot stevig te krijgen. Soms geloven ze niet in mijn voorstel en zoeken ze rechtstreeks hulp bij de juffen* die Nederlands spreken.
Beetje bij beetje ontdek ik manieren om te communiceren en samen te werken aan de projecten. Ik kijk, en probeer te begrijpen wat de ander aan het doen is, loop drie rondjes langs de materiaalrekken en leg stilletjes een dingetjes op tafel waarvan ik denk dat het van pas kan komen. Soms maakt dit een goede indruk, en komen sommigen aan het begin van het atelier naar me toe om te vertellen wat ze van plan zijn te maken. Zo maak ik me, in stilte, gereed om hen nieuwe materialen en dingetjes te brengen.
Laatst had ik me goed voorbereid. Terwijl ik mijn kast van eierdozen bouwde, zocht ik het woord "estante"* op in het Nederlands. Zo vertelde ik vol vertrouwen aan wie het me vroeg dat ik een plank aan het maken was. "Wat raaaar," zegt iemand, en een ander kijkt me wantrouwig aan en zegt dat het er niet erg op leek.
We gaan stap voor stap, met geduld, Paulina, herhaal ik mezelf.
*lijm: klinkt in het Spaans bijna als "lima" (vijl).
* juf: naam die de kinderen geven aan wie ouder is dan zij.
*estante: verschillende dingen betekenen: een losse plank, een rek, of zelfs een kast.