Cuando empieza el taller, suceden distintas cosas.
Toma unas cuantas vueltas de corretear por el espacio, hasta elegir un primer material con el cual trabajar.
A veces esta decisión es colectiva, y se planifica junto a una dupla o grupo de juegos del momento.
Otras veces, esto es en solitario.
Los materiales suelen repetirse: la arcilla, pócimas de colores, squishys, cojines y construcciones en madera. Inspira la memoria de lo que ha sucedido otras veces en el taller.
Hay veces en que se inician múltiples proyectos con distintos materiales hasta finalmente dar con lo que se quiere hacer. Otras, en que te abocas a algo comenzado desde el inicio y dedicas toda la sesión a terminarlo.
Una vez que terminas algo de lo que te sientes orgulloso, aparecen dos vías: o te lo llevas para tu casa o le escribes tu nombre grande y claro.
Durante estas tres semanas, el momento del inicio me ha tomado varias vueltas.
Todavía me parece un momento vertiginoso, de absoluta libertad y posibilidad. A veces se me aparece un trabajo en duplas, pero por lo pronto, es más bien un picoteo en solitario.
Hoy sentí que tiene harto de la danza de improvisación. Observar el entorno, proponer y tomar ideas para contribuir a una composición colectiva.
Hoy, una niña le puso mi nombre a mi trabajo.
Toma unas cuantas vueltas de corretear por el espacio, hasta elegir un primer material con el cual trabajar.
A veces esta decisión es colectiva, y se planifica junto a una dupla o grupo de juegos del momento.
Otras veces, esto es en solitario.
Los materiales suelen repetirse: la arcilla, pócimas de colores, squishys, cojines y construcciones en madera. Inspira la memoria de lo que ha sucedido otras veces en el taller.
Hay veces en que se inician múltiples proyectos con distintos materiales hasta finalmente dar con lo que se quiere hacer. Otras, en que te abocas a algo comenzado desde el inicio y dedicas toda la sesión a terminarlo.
Una vez que terminas algo de lo que te sientes orgulloso, aparecen dos vías: o te lo llevas para tu casa o le escribes tu nombre grande y claro.
Durante estas tres semanas, el momento del inicio me ha tomado varias vueltas.
Todavía me parece un momento vertiginoso, de absoluta libertad y posibilidad. A veces se me aparece un trabajo en duplas, pero por lo pronto, es más bien un picoteo en solitario.
Hoy sentí que tiene harto de la danza de improvisación. Observar el entorno, proponer y tomar ideas para contribuir a una composición colectiva.
Hoy, una niña le puso mi nombre a mi trabajo.
Wanneer het atelier begint, gebeuren er verschillende dingen.
Er zijn een paar rondes nodig voordat je je eerste materiaal kiest om mee te werken.
Soms is dit een collectieve beslissing, en je maakt een plan samen met een duo of een speelgroep van dat moment.
Andere keren doe je dit alleen.
De materialen zijn vaak hetzelfde: klei, gekleurde drankjes, squishy’s, kussens en houtconstructies.
De herinnering aan wat er al eerder in het atelier gebeurd is, inspireert.
Zodra je iets afmaakt waar je trots op bent, zijn er twee mogelijkheden: of je neemt het mee naar huis, of je schrijft je naam groot en duidelijk erop.
Tijdens deze drie weken heeft “het moment van het begin” mij veel rondes gekost.
Ik vind het nog steeds een duizelingwekkend moment van absolute vrijheid en mogelijkheden. Soms lijkt er een samenwerking in duo’s te ontstaan, maar voorlopig is het eerder een individueel geknabbel.
Vandaag voelde ik dat het veel weg had van improvisatiedans: kijken naar je omgeving, een voorstel doen en ideeën verzamelen om bij te dragen aan een collectieve compositie.
Vandaag schreef een meisje mijn naam op mijn werk.
Er zijn een paar rondes nodig voordat je je eerste materiaal kiest om mee te werken.
Soms is dit een collectieve beslissing, en je maakt een plan samen met een duo of een speelgroep van dat moment.
Andere keren doe je dit alleen.
De materialen zijn vaak hetzelfde: klei, gekleurde drankjes, squishy’s, kussens en houtconstructies.
De herinnering aan wat er al eerder in het atelier gebeurd is, inspireert.
Er zijn keren dat je veel verschillende projecten met verschillende materialen begint, totdat je eindelijk vindt wat je wilt doen. Andere keren wijd je je aan datgene waar je als eerste aan begon en besteed je de hele sessie aan het afmaken hiervan.
Zodra je iets afmaakt waar je trots op bent, zijn er twee mogelijkheden: of je neemt het mee naar huis, of je schrijft je naam groot en duidelijk erop.
Tijdens deze drie weken heeft “het moment van het begin” mij veel rondes gekost.
Ik vind het nog steeds een duizelingwekkend moment van absolute vrijheid en mogelijkheden. Soms lijkt er een samenwerking in duo’s te ontstaan, maar voorlopig is het eerder een individueel geknabbel.
Vandaag voelde ik dat het veel weg had van improvisatiedans: kijken naar je omgeving, een voorstel doen en ideeën verzamelen om bij te dragen aan een collectieve compositie.
Vandaag schreef een meisje mijn naam op mijn werk.
ENLACES / LINKS